Installatie Derk Huinink, Veere 1934
Daar zit hij dan, de nieuwe burgervader,
onwennig, op het puntje van zijn stoel.
Een wankel licht valt door de grote ramen,
verhult nog het bestuurlijke gewoel.

‘t Bureau, bij aanvang nog niet overladen.
Hij gaat van start, doet dat gewetensvol.
Zijn handelen als altijd vastberaden
en rechtdoorzee naar het gestelde doel.

Want op zijn schouders rust een zware taak:
naast werkzaamheden voor de burgerij,
‘t stadhuis en de garnalenvisserij.

Zo zie ik hem in mijn gedachten vaak:
Al is de installatie net voorbij:
‘Aan ‘t werk en verder geen dikdoenerij.’

José Nouwen

Lees ook het eerder ingestuurde gedicht van José Nouwen: Veere, lief Veere (een herinnering)

Dit is een ingezonden bericht van een bezoeker van Veere-Stad.nl en liefhebber van Veere. Wilt u uw foto’s, gedichten of verhalen van Veere delen op Veere-Stad.nl? Stuur ze dan aan info@veere-stad.nl of gebruik het contactformulier. We zien uw inzendingen graag tegemoet.

Hoewel ik geen inwoner ben van Veere voel ik me er sterk mee verbonden. Jaarlijks bezoeken we enkele malen met onze boot de jachthaven en dan dwaal ik altijd even door Veere. Dan denk ik weer aan de jonge jaren die mijn moeder – Corrie Huinink – in Veere doorbracht.

Dat was in de periode voor de oorlog. Haar vader was er burgemeester en zij zelf had er de mogelijkheid haar pianostudie onder leiding van een muziepedagoog uit Middelburg, na haar opleiding aan het Haags conservatorium, verder voort te zetten. Zij begeleidde de dochter van de schilder Koets – Pita – op de piano en werd betaald met schilderijen van hem. Twee ervan zijn nog in familiebezit. Ook had zij contact met de schilder/schrijver H.W. van Loon en schilder Alfons van Dijk die veel in Veere hebben gewerkt. Ook van hen bezit ik nog twee werken. Enkele jaren voor de oorlog vertrok zij met haar verloofde naar Indië.

Niet alleen dit stukje geschiedenis, maar ook het wonderschone plaatsje zelf, hebben mij geïnspireerd tot het schrijven van volgend sonnet.

Veere, lief Veere (een herinnering)

Kort achter het houten staketsel van Veere
gaat kabbelend water de haven voorbij
met schuimwitte kopjes en meeuwen die scheren
en binnen zijn jachten, gemeerd op een rij.

De stoep van huis Oostenrijck dient mij tot zetel.
Ik denk aan de tijd van de zee, het getij,
de geur van de vissen, het touw en het teer en
het kraken en schuren van schepen langszij.

Het carillon klingelt in tonen zó rank en
de klok slaat gestaag ieder uur van de dag.
‘t Galjoen op de top is met goudglans getooid.

Maar als ik goed luister, dan hoor ik de klanken
van Händel, Chopin, Debussy en van Bach
zacht over de kade in ’t water gestrooid.

José Nouwen

Dit is een ingezonden bericht van een bezoeker van Veere-Stad.nl en liefhebber van Veere. Wilt u uw foto’s, gedichten of verhalen van Veere delen op Veere-Stad.nl? Stuur ze dan aan info@veere-stad.nl of gebruik het contactformulier. We zien uw inzendingen graag tegemoet.